HET VERRAAD VAN WATERDUNEN
Een klik op deze gele lijn brengt je terug naar de voorpagina van deze website

Kinderen en marine zochten naar verdwenen eiland  FOTOSHOW

Daar! Op de zeebodem ligt iets, maar wat ?

 Uitkijken over zee tijdens de zoektocht met de mijnenjager Hr. Ms. Middelburg naar het verdwenen eiland Waterdunen Maarten van de Steeg (12) zei het zo: "Er was iets te zien, maar we zagen het niet."

Opwinding, vreugde en teleurstelling wisselden elkaar af bij de grote expeditie naar het verdwenen eiland Waterdunen op vrijdag 10 maart 2006.

Maarten en nog negen andere leerlingen van scholen-gemeenschap Scheldemond uit Vlissingen scheepten zich die dag in aan boord van de mijnenjager Hr. Ms. Middelburg.

De kinderen gingen op deze dag dat Het verraad van Waterdunen officieel uitkwam, op zoek naar dat kleine verdronken eiland dat zo'n grote rol speelt in Rob Ruggenbergs historische jeugdroman.

Het was guur weer: het was koud, het woei stevig en af en toe regende het. Een journalist van NRC-Handelsblad die ook meevoer, schreef het later zo in zijn krant:

"De wind is krachtig en blaast zeewater in de gangboorden — een echo van de stormen die in het historische jeugdboek de wrede en spannende gebeurtenissen voort lijken te stuwen."

 Cameraman van het Jeugdjournaal filmt de  zoektocht naar het verdwenen eiland WaterdunenEr waren maar liefst drie televisieploegen aan boord en een heleboel radio-reporters en krantenverslaggevers en fotografen.

De kinderen werden vaak gefilmd (FOTO LINKS) en geïnterviewd. Denk je dat we nog iets van Waterdunen terugvinden? Wat vond je van het boek?

De kinderen wisten zich meestal heel goed uit te drukken en ze hadden prima argumenten. Alsof het hun dagelijks werk was!

's Avonds zagen ze zichzelf terug in het Jeugdjournaal en op Omroep Zeeland en de volgende dag stonden er mooie foto's en spannend geschreven artikelen in de PZC, in NRC-Handelsblad, dagblad Trouw, het Algemeen Dagblad, De Telegraaf, het Nederlands Dagblad, het Brabants Dagblad, De Gelderlander en misschien nog wel meer kranten.

MEIDENBENDE

 Vlissingse scholieren op de brug van mijnenjager Hr. Ms. Middelburg Het avontuur begon 's morgens. Na het vertrek uit de sluizen bij Vlissingen ploegt de mijnenjager zich door de golven. Iedereen verdringt zich op de brug (FOTO LINKS).

Alles mag van de marine. De kinderen turen door de verrekijkers, ze kijken op de radar, de zeekaart wordt bestudeerd, de koers wordt uitgezet. Spannend! "Wij zijn de meidenbende, net als in het boek", roepen een paar meisjes.

Dan arriveert het schip boven de plaats die historicus Ad Beenhakker op grond van oude kaarten heeft berekend. "Hier moet meer dan vier eeuwen geleden Waterdunen hebben gelegen. Nu is het hier bijna 15 meter diep."

De sonar van het schip wordt aangezet. Dat is een soort onderwater-radar, waarmee de zeebodem wordt afgezocht. En ja! Overal is de zeebodem vlak, maar precies op de plaats die meneer Beenhakker heeft aangewezen ziet de sonar DRIE objecten, waarvan ééntje zelfs flink groot.

De spanning stijgt. Er is daar dus iets, maar wat?

ONDERZEEBOOT

 De mini-onderzeeboot wordt gelanceerd - Klik voor een vergroting De mini-onderzeeboot wordt gelanceerd (FOTO LINKS), ondanks de striemende regen staan de kinderen er met de neus bovenop.

Nu snel naar de commandocentrale, in het hart van de mijnenjager, waar op een televisiescherm het beeld verschijnt van de tv-camera in de neus van de onderzeeboot.

De onderzeeboot wordt op afstand bestuurd en glijdt naar de bodem. Hier moet dus iets te zien zijn, maar wat? We kijken naar een grijs scherm, met voorbijschietend gruis, lijkt het, en af en toe een schaduw, maar meer niet.

Een marine-officier legt uit dat de sterke zeestroming veel zand van de bodem opdwarrelt. We zien dus vooral zandkorreltjes die langs de cameralens schieten. Het zicht is bijna nul, zelfs de sterke lampen die de mini-onderzeeboot aan heeft gezet, helpen niet.

"Dat is het ergste", zegt Maarten later in NRC-Handelsblad: "Dat je voelt dat er wat is, maar dat je het niet kunt zien."

Het onderzeebootje vaart naar het volgende contactpunt, in de hoop dat de zeestroming daar minder is. Maar nee, helaas. De vloed komt binnen, de stroming wordt steeds sterker, en elke minuut wordt de kans kleiner dat we Waterdunen echt zullen zien.

Een klein uur later moeten we de expeditie opgeven, de sterke stroming verhindert nader onderzoek.

STRAND

 Daar, in zee, moet Waterdunen hebben gelegen Teleurgesteld lopen schrijver Rob Ruggenberg en enkele kinderen naar buiten. Daar, op het winderige dek, staren ze naar de zee.

"Ik ben er zeker van dat we nu boven Waterdunen varen", zegt Rob. "Kijk, daar ligt Zeeuws-Vlaanderen en daar is het strand waarvandaan Lo vluchtte. Ze moest door de zee helemaal naar hier waden. Gelukkig was de zee toen niet zo diep als nu. Het water kwam tot haar kin."

De kinderen kijken naar het strand in de verte en naar de golven. Ze schatten de afstand tussen de kust en oude eiland diep onder hen op de zeebodem. Waterdunen en de hoofdpersonen uit het boek komen bijna tot leven.

"Af en toe ging Lo kopje onder", zegt een meisje. "En het was vreselijk koud, net als nu." De ijskoude regen slaat de kinderen in het gezicht. Ze huiveren en schuilen weg in hun dikke jassen.

"Meer dan een kilometer door de zee lopen om hier te komen", zegt een jongen. "Ik zou dat dat niet kunnen."

"Ze vluchtte voor die Spanjaarden, ze moest wel, anders hadden ze haar vermoord", zegt een andere jongen ernstig. De kinderen zwijgen. Er verschijnen schuimkopjes op de golven, de wind neemt toe.

Het gele onderzeebootje komt weer boven water. De commandant van de mijnenjager geeft bevel terug te varen naar Vlissingen. Hij heeft zijn best gedaan. "Jammer, Waterdunen blijft een raadsel", roept hij door de intercom.


 Een klik op deze gele lijn brengt je terug naar de voorpagina van deze website

balletje  De foto's op deze pagina zijn gemaakt door documentair fotograaf Piet den Blanken uit Breda, een persoonlijke vriend van schrijver Rob Ruggenberg. Er is ook een fotoshow.

balletje  De tien kinderen die op 10 maart aan boord van Hr. Ms. Middelburg meezochten naar Waterdunen zijn: Sterre Roeting, Trâm Tran, Aurélie van Lieshout, Kenny Marijs, Jennifer Koelman, Chloe Jasperse, Rick van Os, Ruben van de Ketterij, Tim de Jonge en Maarten van de Steeg. Het zijn allen leerlingen van Scholengemeenschap Scheldemond in Vlissingen. De elfde die meevoer was Ayaz Rachmadiev (12) uit Nijmegen, een van de eerste proeflezers van het boek.

balletje  Het Scheldemond was niet de enige scholengemeenschap die aandacht besteedde aan het verschijnen van Het verraad van Waterdunen. In Best organiseerden docenten Nederlands op het Heerbeeck College een poëzie- en posterwedstrijd, waaraan 86 brugklassers deelnamen.

Een klik op deze gele lijn brengt je terug naar de voorpagina van deze website

bal  Terug naar de voorpagina van Het verraad van Waterdunen.